Necmettin Aykan

UMUTSUZLUK

İzmir-1988
Bütün kapılar kapandı
Işıklar söndü
Karanlık çöktü
İçimize
Bütün renkler
Bütün izler silindi
Hüzün taş kesildi
Ve her şey
Yalandı

Ne alev kaldı ne kor
Küller tepelerden savruldu
Bir bulut
Yağmursuz
Vadiler kupkuru
Şimşekler sessizliğe sığındı
Ve bir orman
Issızlığa teslim
Dallar donakaldı
Umut
Yaprak yaprak
Parçalandı

Fırtınalar dindi
Sular Duruldukça duruldu
Liman
Sessiz-sakin
Bir gemi
Yelkeni yok-tayfasız
Bir kıyı yanı başında
Bir kıyı çok uzakta
Rüzgârsızlığı
Anlamadı

Mevsimler bitti
Ne bahar var
Ne kış
Hasadı yok
Harmanı yok
Düşlerin
İnsan
Umutsuzluk
Sarmalından
Kurtulamadı

Necmettin AYKAN